سيزدهم ماه شوال المكرم اين سال - مطابق 27 ثورماه برجى - وفات كرد و در مقبرهء خيزران نزديك ابو حنيفه دفن شد . و چندين نفر از شعرا براى وى مرثيه و ماده تاريخ گفتند ، از آن جمله سيد عبد الغفار اخرس كه در ( 1291 ) بيايد گفته : فى رحمة اللّه حل شيخ * و جنة دارها الخلود تفيض من صدره علوم * و قد طمى بحرها المديد و لم يزل ميتا و حيا * من علمه الناس تستفيد فوائد كله و فضل * و ذلك العالم المفيد ففيه علم و فيه حلم * و فيه باس و فيه جود سار الى ربه غير فان * بالعز و هو العزيز الحميد و مذ توفاه قلت أرخ : * مضى الى ربه السعيد 1273 در « المسك الاذفر » وفات او را در 3 شنبه 13 شوال اين سال نوشته ، و از قرارى كه ما در وفات سيد محمود الوسى آنفا نوشتيم 13 شوال آن سال شنبه بوده بدليل تقويم آن سال و غيره ، ازاين‌رو ما شنبهء 13 نوشتيم ، و احتمال دارد كه 3 شنبه 23 بوده باشد . * ( 1266 - تولد شيخ ابراهيم زنجانى ) * وى ( بطورىكه در « مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى 1 : 59 » نوشته ) فقيهى متأدب و از دانش هيئت و تاريخ و زبان فرانسه آگاه بوده ، و همانا در اين سال در زنجان متولد شده و سال‌ها در نجف درس خوانده و در سنه 1305 بزنجان بازگشت و در آنجا بوعظ و تدريس پرداخت و در دوره اول و دويم مجلس از زنجان بوكالت منتخب و در تهران اقامت نمود و چندين كتاب تأليف فرمود : اول « توضيح مرام دمكرات » . دويم « راه زندگى در ايران » .